List Jakuba 1:2-4 Najwyższa Radość

Wpisał Ola Miksa w kategorii List Jakuba

Drodzy bracia, za najwyższą radość uważajcie te chwile, gdy jesteście poddawani przeróżnym próbom. Wiedzcie, że takie doświadczenie waszej wiary kształtuje wytrwałość. Wytrwałość natomiast niech was prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli doskonali, nienaganni i bez jakichkolwiek braków.

Tak więc, według tego fragmentu mamy uważać próby i doświadczenia za najwyższą radość… Po pierwsze-co?!?!?! Próby jako najwyższa radość?! Przecież to nic “fajnego”, przechodzenie przez różne doświadczenia, to nie jest coś, co można wciągnąć na listę rzeczy “to ja lubię”. A po drugie, jak można “uważać coś za radość”?! Zdaje się, że albo coś nam tę radość przynosi, albo nie, a my na to żadnego wpływu nie mamy… a jednak Biblia mówi co innego. No dobrze, ale jak to działa i co nam to daje?

Generalnie kwestia sprowadza się do naszych priorytetów. Ostatnio, pobudzona tym fragmentem, mocno zastanawiam się nad kwestią doskonałości. Z jednej strony wiemy, że nikt nie jest doskonały prócz naszego Boga, ale wciąż my jesteśmy zobligowani do tego, aby do niej dążyć “abyśmy byli doskonali, nienaganni i bez jakichkolwiek braków”. Ale jak to wygląda w rzeczywistości?? W rzeczywistości wygląda to tak, że nam się nie chce…co innego w pracy- wypaść jak najlepiej- to nam się chce! Co innego w szkole- być doskonałym w nauce- no to nam się chce! A jak nie w nauce to wśród znajomych- to już podstawa! Ale kiedy przychodzi do doskonałości w naszym życiu duchowym… mam wrażenie, że wielu ludzi się nawet nie stara.  Przyjmujemy za pewnik nasz upadek i nawet nie podejmujemy walki. Czemu doskonałość duchowa nie jest naszym priorytetem? Gdybyśmy obrali ją za nasz cel, każda próba zwycięsko wygrana w Chrystusie, byłaby powodem do radości- ba!- do najwyższej radości! To, prowadziłoby nas do wytrwałości, a ta z kolei, do naszej upragnionej doskonałości!

Módlmy się o nasze priorytety, niech doskonałość duchowa będzie jednym z nich!:)