Jakuba 2:26-27 - O prawdziwej bogobojności

Wpisał Ola Miksa w kategorii List Jakuba

(26) Jeśli ktoś sądzi, ze jest bogobojny, lecz nie powściąga swojego języka, to oszukuje swoje serce i jego bogobojność pozbawiona jest treści. (27) Czystą  i nieskazitelną bogobojnością, w ocenie Boga Ojca,  jest nieść pomoc sierotom i wdowom w ich ucisku i strzec się splamienia ze strony świata.

W dużym skrócie,
bogobojność =(1) powściągać język + (2) nieść pomoc + (3) strzec się splamienia.

Odwrotność tego równania wyglądałaby zatem tak:
brak bogobojności (”bogoolewajstwo”) = (1) klepanie jadaczką o rzeczach, które nie powinny były nawet przejść przez naszą głowę, obgadywanie; kłamanie; przeklinanie; unoszenie się gniewem, w wyniku czego przez nasze usta przechodzi wiele “śmiercionośnych” słów, które ranią i burzą, zamiast budować + (2) egoizm; egocentryzm; ignorancja i usprawiedliwianie się myślą “na pewno znajdzie się ktoś inny do pomocy, dlaczego akurat ja miałbym czuć się za to odpowiedzialny?!” + (3) bratnie się ze światem jak leci; przyjmowanie jego sposobu myślenia, jego wartości i jego celów; uczestniczenie w rzeczach, którymi nasz Pan się brzydzi i płakałby widząc nas w takich okolicznościach

Na początku, kiedy czytałam ten fragment pomyślałam “uff, jak o dobrze, że spełniam wszystkie wymagania! Nie przeklinam, czasami komuś pomogę jak trzeba, na imprezy nie chadzam za bardzo- udało się!”. Później zrobiłam to, co wyżej- odwróciłam równanie i niestety okazało się, że spełniam więcej “wymagań” z tej czarnej listy niż z tej właściwej… Nie wiem jak wielu z was zauważyło podobną rzecz, ale warto się nad tym zastanowić, czy aby na pewno nasz obraz przed Bogiem wypada tak dobrze, jak nam się czasami wydaje…

Podobne wpisy:

• Jakuba 2:1-7 - Z kim lubimy przystawać? (0)
• II List do Koryntian 9 - ochotnie dawajmy (0)
• II List do Koryntian 8 - dzielmy się (0)